|
boeken | info |
|
|
|||||
| ANTIQBOOK Jan Wolkers - biografie en bibliografie | |||||
|
|||||
 |
|
|||
 klik voor vergroting  klik voor vergroting  klik voor vergroting  klik voor vergroting  klik voor vergroting  klik voor vergroting  klik voor vergroting  klik voor vergroting  klik voor vergroting  klik voor vergroting  klik voor vergroting  klik voor vergroting  klik voor vergroting  klik voor vergroting  klik voor vergroting  klik voor vergroting  klik voor vergroting  klik voor vergroting |
||||
Jan Wolkers (1925-2007)Jan Wolkers was een kunstenaar en schrijver. Hij werd echter vooral bekend door zijn boeken. 
Kort AmerikaansAanvankelijk schreef Wolkers verhalen, waaronder zijn eerste uit 1957: De verschrikkelijke sneeuwman, later opgenomen in Serpentina’s petticoat (1961). Dit werk vormt zijn debuut. Een jaar later volgde Kort Amerikaans. Hierdoor werd hij een bekend schrijver. Deze roman vertelt het verhaal van de achttienjarige Eric van Poelgeest, die jeugdfrustraties en ingrijpende gebeurtenissen zoals de dood van zijn naasten niet te boven weet te komen. Niet in staat tot liefhebben, viert hij zijn lusten bot op een gipsen beeld. Hij wordt gekweld door angst en eenzaamheid en ziet uiteindelijk alleen de dood als oplossing. In 1979 zou Wolkers deze roman nog flink omwerken. Het is interessant om de twee versies met elkaar te vergelijken. Verval en dood Zeer belangrijke thema’s in het werk van Wolkers vormen verval en dood. In 1963 verscheen naast Gesponnen suiker ook het aangrijpende Een roos van vlees, waarin de dood van Wolkers’ dochter Eva (gestorven in 1951 door een ongeluk in bad) naar voren komt. Ook de dood van Wolkers’ broer, in de oorlog, verwerkte hij in een roman: Horrible Tango (1967). In Turks fruit (1969) en De walgvogel (1974) wordt een alles-meeslepende liefdesrelatie beschreven, die noodlottig eindigt. In De walgvogel komt ook het voor die tijd gevoelige thema aan bod van de houding van Nederland ten tijde van de Duitse bezetting en de politionele acties in Indonesië. Oegstgeest Het vroege werk van Wolkers laat zich lezen als een afrekening met het calvinistische milieu van Oegstgeest, waar hij opgroeide, en met de dominante vaderfiguur. Ook treden geregeld bijbelse elementen naar voren. Opvallend voor die tijd zijn de openlijke seksuele beschrijvingen die geregeld voorkomen in de romans van Wolkers. Velen ervoeren die dan ook als onzedelijk en schokkend. Wolkers vond seks echter bij de alledaagse dingen des levens horen en meende dat de seksualiteit vrijelijk beschreven mocht worden. Een van zijn bekendste werken stamt uit zijn vroege periode: de sleutelroman Terug naar Oegstgeest (1965), een werk dat sterk verbonden is met zijn andere romans. Latere werken Vanaf De perzik van onsterfelijkheid (1980) gebruikte Wolkers vrijwel geen bijbelse thema’s meer in zijn werk. Hij leek het hoofdstuk van zijn jeugd te hebben afgesloten. In zijn werk kwamen meer politieke en maatschappelijke thema’s aan de orde. In 1980 verhuisde Wolkers met zijn derde en laatste vrouw Karina naar Texel, waar hij in alle rust werkte. Hij genoot van de stilte en de natuur en vond er een echt thuis. Latere werken die hij er schreef zijn onder meer De junival (1982), Gifsla (1983), De onverbiddelijke tijd (1984), Icarus en de vliegende tering (1996) en het boekenweekgeschenk Zomerhitte (2005). Voor de essaybundel Tarzan in Arles (1991) kreeg hij de Busken Huetprijs, de enige literaire onderscheiding die hij accepteerde. Andere, grote prijzen had hij dikwijls geweigerd. Glas Als kunstenaar is Wolkers onder meer van belang door zijn veelvuldig gebruik van glas, bijvoorbeeld in kunstwerken op Texel en het Auschwitz-monument in Amsterdam. Helaas bleken deze vaak gevoelig voor vandalisme. Bibliografie Jan Wolkers
|
| Zoek titel bij Antiqbook |
